Bezpruderyjny sex telefon w windzie

Posted by: | Posted on: Październik 19, 2016
Read More ...

diablo-sex_2011-03-29-call_1082pornb02Nadal stukał czubkiem buta w podłogę, jakby chciał w ten sposób odpędzić jakiś niepokój. Winda dojechała właśnie na parter. Szklane drzwi otworzyły się automatycznie. Dziewczyna z sex telefonu weszła do środka. Młodzieniec przyjrzał się jej dokładnie, choć dyskretnie. Jego wzrok powędrował po szczupłym, sprężystym ciele i zatrzymał na biuście, który, wydawało się, w każdej chwili rozsadzi obcisłą sukienkę. Dopiero po dłuższej chwili udało się zaabsorbowanemu chłopcu oderwać wzrok od tego podniecającego widoku i spojrzeć dziewczynie w twarz. Spostrzegł, że ona również mu się przygląda. Zarumienił się i głośno przełknął ślinę. Wykonał ruch, jakby chciał się odwrócić i uciec.   Nie wejdzie pan?   zapytała Dziewczyna z sex telefonu i rzuciła mu zachęcające spojrzenie.   Miejsca wystarczy chyba dla nas obojga. Ja jadę tylko na trzecie piętro. Klient seks telefonu zrobił niezdecydowany krok do przodu. Obejrzał się szybko przez ramię.   Coś mi się właśnie przypomniało  powiedział nagle i pobiegł przez hall w stronę recepcji. Drzwi windy zaczęły się zamykać. Dziewczyna z sex telefonu prędko przycisnęła guzik stopu [źródło: sex telefon] Patrzyła za biegnącym młodzieńcem i obserwowała, jak po chwili wraca, trzymając w prawej ręce list. Kiedy zobaczył, że niunia z sex telefonu specjalnie dla niego


Kobieta malowana czyli o męskim ideale kobiety

Posted by: | Posted on: Wrzesień 13, 2016
Read More ...

Ostatnimi dziełami sztuki, jakie omówię, będą dwa obrazy polskich malarzy: „Żniwiarka” Jacka Malczewskiego i „Portret Heleny Modrzejewskiej” Tadeusza Ajdukiewicza. Pierwszy obraz powstał w 1879 roku, w okresie zainteresowania malarza wsią. Obraz przedstawia wizerunek młodej, silnie zbudowanej, krzepkiej i postawnej chłopki z sierpem na lewym ramieniu. Oparte o biodra ręce świadczą o pewności siebie, o ukrytej w niej dumie i braku nieśmiałości. Kobieta ubrana jest w białą, prostą koszulę i pasiastą spódnicę, na jej głowie spoczywa czerwona chustka i korale takiego samego koloru na szyi. Emanuje z niego powaga, siła charakteru i mocne spojrzenie oczu dumnej acz mało urodziwej wieśniaczki. Kobieta na obrazie nie posiada szczególnie pięknej urody – można powiedzieć, że zamiast uroku charakteryzować się może siłą i energią w niej tkwiącą. Opalona, o mocnych i silnych rękach, o szerokich biodrach i takich samych ramionach uosabia nie tyle wdzięk i czarujące piękno, ale to, co wzbudza atrakcyjność u mężczyzn mieszkających na wsi pod koniec XIX wieku – pracowitość, wytrwałość, siłę fizyczną.
Drugi obraz jest przeciwieństwem wizerunku i ideału piękna, omówionego przed chwilą. To portret artystki, pięknej i młodej aktorki. Ubrana w piękną, jasną suknię, stoi wpatrzona w widza. Wysoka, szczupła, w spiętych, ciemnych włosach i eleganckim stroju jest zupełnie inna niż żniwiarka. Jej wygląd nie uosabia siły – wręcz przeciwnie – delikatność, kruchość, lekkość, zwiewność. Można śmiało stwierdzić, że kobieta jest nieporównywalnie piękniejsza niż żniwiarka. Prezentuje zupełnie inny typ urody. Widzimy, że oba obrazy, powstałe mniej więcej w tym samym czasie, ukazują dwa różne typy urody kobiecej. Na zasadzie przeciwieństwa dwóch twórców przedstawia dwa kobiece ideały piękna – symbolizujące siłę i delikatność, moc i lekkość, wdzięk idealny dla chłopa i dla mieszczanina. Kontrast dwóch portretów, dwóch wizerunków, a jednocześnie dwóch ideałów kobiecego piękna pokazuje, że nie może istnieć coś, co nazwane być może jednym, prawdziwym wizerunkiem piękna kobiety – jest to najzwyczajniej w świecie niemożliwe.


Frywolne zachowania kobiet

Posted by: | Posted on: Wrzesień 13, 2016
Read More ...

Drugą bohaterką jest Jagna, bohaterka „Chłopów” Władysława Reymonta. Na kartach powieści w kilku miejscach można znaleźć jej szczegółowe opisy, które potwierdzają jej nieprzeciętną urodę. Wynika z nich to, że była piękna kobietą, miała lniane włosy, modre, żywe oczy. Gdy się uśmiechała, to „aż ludzie poglądali na nią, taka była urodna i taka młodość i zdrowie biło od niej”. Jej urodę podkreślał jej strój. Ubierała się o wiele piękniej i staranniej niż inne wiejskie kobiety – jej strój był wykonany z lepszych materiałów, doskonale pasował do jej wyglądu, podkreślał jej kobiecość i wdzięk, którym emanowała. To właśnie wyróżniająca ją uroda jest powodem nieustannych plotek i zazdrości innych kobiet, by w końcu doprowadzić do licznych nieszczęść i unieszczęśliwić wielu mieszkańców Lipiec. Jagna uwodziła swoim wyglądem, była młoda, piękna, pełna życia i pragnienia miłości. Była silną kobietą, mogła wykonywać wiele ciężkich prac na roli i w obejściu. Choć wywodzi się z chłopstwa, nie pasuje do innych kobiet mieszkających na wsi. Swoim zachowaniem powodowała oburzenie, jej frywolne, aczkolwiek kobiece wdzięki spowodowały romanse z Antkiem i z Jasiem. Była uważana przez nich za anielską piękność, wzór najpiękniejszej kobiety. Łączyła w sobie piękno, pracowitość, tajemniczość i wrażliwość – wszystko to, co na wsi było wyznacznikiem piękna.